Cichostki

audycja zupełnie nie na czasie

Dzień dobry Państwu. Albo dobry wieczór.

Nazywam się Karolina Cichoń, a to są Cichostki — moja niezależna, autorska audycja słowno-muzyczna.

Zapraszam na trochę muzyki, trochę literatury i kilka wspólnych chwil, w których będzie można odetchnąć. I może czymś drobnym się zachwycić.

Posłuchaj Cichostek
Karolina Cichoń w ciemnym kapeluszu i marynarce, na tle jesiennych drzew

Rozgość się.

Za chwilę pojawi się tu lista odcinków.

Czym są Cichostki?

Cichostki to moja autorska, niezależna audycja słowno-muzyczna. Będziemy zaglądać do książek, przysłuchiwać się wierszom i szukać w cudzych opowieściach czegoś własnego. Czasem zatrzyma nas jedno zdanie, czasem czyjaś historia, a czasem zwyczajny październik, któremu przyjrzymy się na tyle uważnie, żeby znowu trochę się nim zachwycić.

Między słowami zabrzmi muzyka, która porusza i dotyka najczulszych strun ludzkiej duszy — a mojej z całą pewnością. Jazz będzie przeplatał się z muzyką filmową, a rozgrzewać nas będą dźwięki przywiezione z najgorętszych zakamarków świata. Głosy dobrze znajome spotkają się z tymi usłyszanymi po raz pierwszy, a artyści, którzy być może nigdy się nie poznali, zagrają u nas na jednej scenie. Zupełnie nieświadomie.

Będzie o emocjach, o byciu w ruchu i odnajdywaniu własnego miejsca. O poszukiwaniu, doświadczaniu, tęsknotach i innych, nie zawsze oczywistych przyjemnościach życia. Pewnie zdarzy nam się podejść z czymś niebezpiecznie blisko serca. Ale pozwolimy też sobie na lekkość, odrobinę rozmarzenia i zwyczajne nicnierobienie.

Bo to, proszę Państwa, ma być audycja przyjemna. Sprzyjająca refleksji i produktywnemu odpoczynkowi. Oksymoron? Być może. Spróbujemy jednak dokonać niemożliwego — odpocząć tak, żeby po tych wspólnych chwilach zostało nam trochę więcej siły do życia i ochoty, by się nim nacieszyć.

O mnie

Śmiem nazywać się dziewczyną od małych zachwytów. Od zawsze bujam w obłokach i jestem mistrzynią w romantyzowaniu życia. Wystarczy odpowiednia muzyka, światło wpadające przez okno i już zwyczajne popołudnie nabiera filmowego znaczenia. Mam zresztą słabość do takich chwil, które dla świata nie znaczą wiele, a człowiekowi potrafią na długo zostać pod powiekami.

Chciałabym kiedyś zrobić doktorat ze świadomego i uważnego życia. Na razie pilnie praktykuję — przyglądam się, przysłuchuję, wzruszam i próbuję być tam, gdzie właśnie jestem. Z różnym skutkiem, bo z tych obłoków, proszę Państwa, czasem naprawdę trudno zejść.

Stąd Cichostki. Audycja, w której może wybrzmieć wszystko, co ze mnie wypływa: miłość do muzyki i słowa, ciekawość tego, co ludzkie, trochę tęsknoty i nieustająca ochota, żeby się światem zachwycać. Chciałabym dzielić się z Państwem tym, co mnie porusza, i wspólnie uczyć się tej drobnej, a przecież całkiem wielkiej sztuki — żeby własnego życia nie przeoczyć.